Amaç: Bu çalışmada, Türkiye’de görev yapan tıbbi onkologların febril nötropeni (FEN) riskine göre profilaktik granülosit koloni uyarıcı faktör (G-CSF) kullanımı konusundaki klinik yaklaşımlarını ve rehber uyumlarını değerlendirmek amaçlanmıştır.

Yöntem: Çalışma, tıbbi onkoloji uzman ve asistanlarına yönelik hazırlanan çevrimiçi anket yoluyla yürütülmüştür. Ankette katılımcıların demografik verileri, FEN risk değerlendirme alışkanlıkları ve farklı klinik senaryolarda G-CSF tercihleri sorgulanmıştır. Verilerin analizinde uzmanlık süresi ve kurum tipi gibi pek çok değişkenin kararlar üzerindeki etkisi incelenmiştir.

Bulgular: Anketimize %42.6 sı kadın, %57.4 ü erkek toplam 108 tıbbi onkolog katıldı. Katılımcıların çoğu (%64.8) 35-44 yaş aralığında idi. %67.6 oranında katılımcının tıbbi onkoloji alanında çalışma süresi 6 yıldan azdı (%31.5 i 1-3 yıl, %36.1 i 3-6 yıl). 48 katılımcı (%44.4) hastalarının %20 ila 39 una, 28 katılımcı (%25.9) hastalarının %40 ila 59 una primer profilaksi uyguladıklarını belirtti. Primer profilaksi başlama kararında en etkin faktörler uygulanan kemoterapi rejimi(%95.4), hastanın yaşı (%78.7), uygulanan tedavi rejiminin uygulanma sıklığı( %72.2) ve hastanın eşlik eden komorbiditeleri (%72.2) olarak belrtildi. Yüksek FEN riskli (>%20) rejimler sorusunun cevap sıralamasında ilk üçte ddAC, VAC-IE ve MVAC rejimleri yer aldı. Yüksek riskli rejim sorusunda %64.8 oranında FFX, %55.6 oranında FLOT yanıtı mevcuttu. Halbuki bu rejimler orta risk (%10-20) taşıyan rejimlerdir. Katılımcıların yüksek çoğunluğu (%92.6) profilaktik GCSF olarak filgrastim kullandıklarını belirtti. GCSF gün sayısı ve dozu konusunda en belirleyici özellikleri hasta yaşı, VKI ve daha önceden sitotoksik tedavi alma öyküsü olarak saptandı.

Sonuç: Bu anket verileri, ülkemizdeki tıbbi onkologların G-CSF kullanımında kılavuzlarla uyumlu hareket edip etmediği ve klinik pratikteki olası aksaklıkların her ne kadar küçük bir örneklem grubu ile de olsa detaylı bir incelenmesine fırsat oluşturmuştur.