Giriş
CDK4/6 inhibitörlerinin etkinliği ve sistemik toksisite profilleri iyi tanımlanmış olmasına rağmen, zaman toksisitesi (time toxicity, TT)—hastanın yaşam süresinin kanserle ilişkili sağlık hizmetleri içinde geçirilen kısmı olarak tanımlanan ölçüt—literatürde yeterince raporlanmamıştır. Bu çalışma, palbosiklib ve ribosiklib tedavileri ile ilişkili gerçek yaşam koşullarındaki zaman yükünü nicel olarak değerlendirmeyi ve karşılaştırmayı amaçlamıştır.

Metod Bu retrospektif gerçek yaşam kohort çalışmasına, Ocak 2018 ile Aralık 2025 tarihleri arasında tek bir üçüncü basamak merkezde palbosiklib (n=141) veya ribosiklib (n=310) ile tedavi edilen HR+/HER2– metastatik meme kanserli toplam 451 erişkin hasta dahil edilmiştir. Zaman toksisitesi; planlı izlem ziyaretleri ile toksisite veya semptom kötüleşmesine bağlı plansız acil başvurular ya da hastane yatışlarını kapsayacak şekilde, kanserle ilişkili sağlık hizmetlerinde geçirilen günlerin toplam tedavi süresine oranı olarak tanımlanmıştır.

Bulgular
Başlangıçta ribosiklib alan hastalar daha genç olup daha iyi ECOG performans durumuna sahipti. Bu farklılıklara ve ribosiklib için gerekli farklı izlem gereksinimlerine rağmen, toplam sağlık hizmeti temas günlerinin medyan sayısı gruplar arasında benzer bulundu: palbosiklib grubunda 36 gün (IQR 44), ribosiklib grubunda 32 gün (IQR 41) (p=0,366). Medyan zaman toksisitesi palbosiklib grubunda %8,26 (IQR 5,30), ribosiklib grubunda ise %7,45 (IQR 4,18) olarak saptandı ve gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark izlenmedi (p=0,396). Çok değişkenli analizde yaş ve ECOG performans durumu zaman toksisitesinin bağımsız belirleyicileri olarak bulunmadı; bu durum gözlenen zaman yükünün hasta özelliklerinden ziyade ağırlıklı olarak tedaviye bağlı faktörler tarafından belirlendiğini düşündürmektedir.

Sonuç
Bu gerçek yaşam analizinde, başlangıç özellikleri ve sistemik toksisite profillerindeki farklılıklara rağmen palbosiklib ve ribosiklib tedavilerinin düşük ve benzer düzeyde zaman toksisitesi ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. Bulgular, tedavi seçiminde zaman toksisitesinin hasta merkezli bir sonlanım ölçütü olarak dikkate alınmasını desteklemekte ve gelecekteki prospektif çalışmalara entegrasyonunun gerekliliğini vurgulamaktadır.